:: دوستم! ::

سلام مجدد

انگار صد ساله از این نوشته هام میگذره...

چند وقت بود که دنیام دیگه رنگی نبود... دوباره داره قشنگ می شه ... خیلی چیزا عوض شده...

دوباره سلام دوستم

سیس... آخه خوابه... نمی خواد کسی بیدارش کنه... انقدر وای میسه تا اون خودش چشماشو باز کنه... آخه اون مثل عروسکش می مونه...

داشتن با هم دعوا مي كردن اما صداشون نمي اومد، آخه كرو لال بودن... به نگاهاشون توجه كردم ديدم هر وقت يكيشون مي خواست چيزي با اشاره دستاش بگه و خيلي هم عصباني هستش اون يكي حتما توي صورتش و به چشماي ديگري نگاه مي كنه... اما من يا شايدم تو دوستم توي دعوا به هم نگاه نمي كنيم حتي صورتمونو مي گيريم يه طرف ديگه و داد و بيداد مي كنيم... اونا توي دعوا هم به هم عاشقونه نگاه مي كردن...

دنيام شده اين رنگي... سبز، قرمز، آبي، زرد... خيلي قشنگ... رنگاي پر رنگ و زنده... يك سري حس هاي جديد يك سري حس هاي قديمي كه خيلي ازم دور شده بودند... همه چيز هم عجيب شده هم مهيج ... گاهي مي ترسم ... گاهي دلو به دريا مي زنم... گاهي فكر مي كنم كه مي خواد چي بشه... جوابي نمي خواهم پيدا كنم فقط مي پرسم و بعدشم خودمو مي زنم به يك راه ديگه و بهش فكر نمي كنم... هرچي مي خواد بشه، بشه... من كه يادم نمي ره دوستم، دنيام اين رنگي شده...

واي كه چقدر اين جمله شنيدنش ناخوشايند هستش: "وقت تمام شد"

بهش فكر كن... هروقت اين جمله رو بگن يعني اينكه ديگه فرصتي نداري حالا هر جا باشه؛ سر جلسه امتحان... وقت ثبت نام در جايي... فرصت قرعه كشي توي بانك... پشت گوشي تلفن وقتي داري با كارت تلفن حرف مي زني... سر كنكور... گاهي اوقات هم توي زندگي، توي دوستيها، توي با هم بودنها ... هر جا و هر زماني كه بشنوي احساس مي كني كه ديگه كاري از دستت بر نمي آد چون اگر مي تونستي تا قبل از شنيدن اين جمله حتما كاري مي كردي اما اگر كاري نكني ديگه فرصتي نداري... بعضي جاها خيلي هم مهم نيست يا شايد باز هم بعد از مدتي فرصتي دوباره بدست بياري ولي... گاهي اوقات هيچ كاري ديگه از دستت بر نمي آد و خيلي برات گرون تموم مي شه...

دوستم هميشه سعي كنيم نذاريم به اين جمله برسيم... يك لحظه هايي رو نبايد از دست داد چون شايد اون موقع متوجه نشيم اما حتما بعدش خيلي پشيمون ميشيم... قدر همه وقتها و لحظه هامون بدونيم...تا هنوز وقت هست...

 

حتما تا حالا فكر كردي كه چقدر برف قشنگِ ، سفيدِ، پاك و ... اما اين خيلي جالبه كه بي صدا و ساكت‌ِ ...ِ خيلي وقتها مي شه كه توي خونه گرم و نرم نشستيم و تا وقتي كه نريم دم در پنجره نمي فهميم كه برف داره مي‌آد .... خيلي صبور ِ وقتي مي آد با صبر و حوصله ، آروم آروم مي شينه روي زمين و همه جا رو سفيد مي كنه....وقتي هم كه روي زمين مي شينه خيلي زود آب مي شه انقدر زود كه كسي نمي فهمه كجا رفت و كي آب شد ...

دوستم دوست دارم مثل برف باشم...

توی تاکسی نشسته بودم داشتم از پنجره بیرون نگاه می کردم... جلوی یک مغازه بزرگ یک پسر بچه که تو دستاش برگه های فال بود نشسته بود... خسته بود... بالای مغازه بزرگ نوشته بود "مسکن"... تا آخر راه به اون پسر بچه فکر می کردم... نفهمیدم کی رسیدم به مقصد...